ديد ايرانيها نسبت به موسيقی ديد نسبتاً محدودی است. موسيقی شاد چيزی است که اکثر ما ايرانيها ميپسنديم و در طول روز به آن گوش ميدهيم. اين قسم از موسيقی به طور معمول حول يک محور خاص در حال چرخش هست. اغلب راجع به عشق و يار گمشده و با ايجاد يک ريتم رقص طرفداران زيادی را جلب خود می کنند. آيا موسيقی فقط به عشق محدود ميشود؟ البته در بين انبوه هنرمندان موسيقی ايران چند نفری شايد به قدر انگشتان يک دست از کليشه فرا تر رفته و به موضوعات سياسی اجتماعی و اقتصادی هم پرداختند. از جمله ميشود از سياوش قميشی، داريوش و يا حتی گوگوش در موسیقی پاپ نام برد.

سه تن از ميان هزاران هنرمند پاپ. با مقايسه رپ و پاپ فارسی به تفاوت در عميق بودن متون و موضوعات ميشود پی برد. به راستی گاهی پيش می آيد که هنرمندان بسيار جوان ما در سبک رپ اشعاری در آهنگ های خود استفاده ميکنند که نظير آن در سبک های ديگر وجود ندارد. با اين حال نسل قبل علاقه ای به شنيدن رپ ندارد و ترجيح ميدهند به آهنگ های ويگن و هايده گوش دهند. از آن جا که 90 درصد از جوانان نسل ما علاقه ی شديدی به رپ فارس دارند، در چند سال آينده رپ هم مانند پاپ جايی در موسيقی ايران باز خواهد کرد. البته اين مهم به وفاداری هنرمندان به اين سبک هم بستگی دارد. بسيار اتفاق افتاده که به دليل علايق مردم به ریتم 6/8 افرادی سبک رپ خود را برای به دست آوردنه مخاطب بيشتر، به شکل مذکور در آورده اند. 6/8 يک ریتمی از موسيقی هست و دارای احترام، ولی بدبختانه به دليل تلفيق اين ریتم با جريان رپ، مردم دچار اشتباهاتی در فهم هر سبک شدند. به دليل اين که گوش مردم در حال خو گيری با سبک رپ است، ايجاد دو گانگی در اين سبک با رو آوردن به ريتم 6/8 بزرگ ترين اشتباه از سوی هنرمندان است. اگر همه با بالا بردن قدرت کار خود يک استاندارد در کار ايجاد کنند، نفر بعدی قطعا با انگيزه شکستن اين استاندارد پا به اين بازی ميگزارد و اين يعنی پيشرفت.